Wat het leven met een bipolaire ouder me heeft geleerd over psychische aandoeningen?

Een op de vier mensen in het VK krijgt elk jaar een psychische aandoening. Van dat aantal is depressie de meest voorkomende aandoening. Je ziet het niet, maar het is er wel.



Mijn moeder worstelt al haar hele leven met psychische problemen. Ze worstelde met depressie en bipolaire stoornis sinds ze in de twintig was, en haar volwassenheid was een reeks ups en downs. Dagen, weken en zelfs maanden lang komt het goed met haar. Charismatisch, levendig, duizend dingen per dag doend, het zou onmogelijk zijn om te weten dat er iets mis was. De strijd die ze dag in dag uit strijdt, wordt zo diep gedrukt dat zelfs de mensen die het dichtst bij haar staan ​​het niet kunnen zien. Ze zou met iedereen overweg kunnen, constant haar beste zelf zijn en een plezier om in de buurt te zijn.

jo cc

Mijn moeder van midden twintig





Maar dingen zouden altijd veranderen. In het begin werd mijn moeder op subtiele wijze een beetje lusteloos, een beetje pittiger, een beetje meer irrationeel. Haar reacties op dingen zouden minder logisch zijn, haar standpunten minder doordacht. De kleinste incidenten leidden tot de grootste reacties, ik zag hoe mijn moeder een schaduw werd van haar vroegere zelf. De vrouw die twee kinderen opvoedde, twee keer kanker had verslagen en op een normale dag niets kon schelen wat iemand dacht, stortte voor mijn ogen in elkaar. Ze stond 's ochtends niet op, maar kon 's nachts niet slapen. Zou urenlang huilen om niets in het bijzonder. Zou in bad zijn als ik naar school ging, en er nog steeds als ik terugkwam. Ik moest naar haar bed komen omdat ik niet wist hoe ik mijn eigen stropdas moest strikken.

Het is een terugkerend patroon sinds ik me kan herinneren. Een van mijn vroegste herinneringen is aan ambulancelichten op onze oprit, mijn moeder in coma, die door paramedici uit onze woonkamer werd gereden. Mijn vader razend naast haar, haar gezicht bedekt met een zuurstofmasker. We hebben haar een paar dagen niet gezien.



Ik begreep niet wat er op dat moment gebeurde. En in zekere zin heb ik dat nooit hoeven doen. Er werd nooit lang over gesproken en voordat ik het wist, was mijn moeder weer de persoon die ik me herinnerde.

Voor elk incident of elke vreselijke herinnering die ik heb, zijn er 10, 15 zelfs 20 volkomen normale. De overgrote meerderheid van mijn jeugd was gelukkig, wolkenvrij en hetzelfde als die van alle anderen. Mijn vrienden van school die langskwamen, zouden nooit weten dat er iets mis was.

wie ben ik van mooie kleine leugenaars?
geplakt_image_at_2016_01_07_16_11_1024

Een foto uit mijn normale jeugd

snelste manier om een ​​meisje tot een hoogtepunt te brengen

En daarom is het voor iedereen gemakkelijk te negeren. Het is gemakkelijk om opzij te schuiven alsof het niet bestaat. Om dat te voelen, alleen omdat je iemands lijden niet kunt zien, is het niet echt. Maar het is.

Het heeft lichamelijke symptomen. Lelijke tranen, slapeloze nachten, langzaam de vrienden verliezen die niet met je om willen gaan. Depressie zal je benen er niet van weerhouden om te werken, maar het zal je verlammen met precies dezelfde resultaten. Bij een lichamelijke ziekte beperkt de pijn, het lijden, de strijd zich tot de patiënt. Geestesziekte is veel wreder. De pijn sijpelt door naar de mensen om je heen, het lijden wordt gemeenschappelijk, de strijd is van iedereen. Het is gemakkelijk om je te scharen rond iemand die vecht tegen een fysieke aandoening, jullie willen allemaal het beste voor hen, en zij ook. Maar hoe help je iemand die jouw hulp niet wil? Hoe kom je samen om te vechten voor iemand die zijn leven niet zoveel waardeert als jij? Wie wil gewoon de gordijnen dichtdoen totdat de rest van de wereld niets anders is dan een verre herinnering?

Het is moeilijk om mensen met een psychische aandoening hetzelfde te behandelen als iemand die zijn been heeft gebroken. Er zijn geen echte herinneringen, geen visuele aanwijzingen die ze als verschillend markeren. Als ze uithalen, is het het gemakkelijkste ter wereld om weg te lopen, om het toe te schrijven aan hen dat ze gemeen zijn, het kan ze niets schelen.

Maar wanneer iemand zich niet realiseert dat ze hulp nodig hebben of er niet om zal vragen, is dat het moment waarop ze het het meest nodig hebben. Wanneer de pijn die ze voelen zo acuut is dat ze zichzelf pijn doen in plaats van uit te reiken, dan hebben ze iemand nodig die in de buurt is om te herkennen wat er aan de hand is. Het is moeilijker dan bij lichamelijke ziekten, maar veel belangrijker. Het vereist empathie, mededogen, echte oprechte toewijding in tijd en liefde.

Ik denk niet dat je mensen met een psychische aandoening hetzelfde moet behandelen als lichamelijk. Het is niet alleen een geruststellend schouderklopje en het is niet iemand bloemen naar een ziekenhuisbed brengen terwijl de artsen het grondwerk doen. Omgaan met depressie betekent een constante, weloverwogen uitstorting van zorg die het verschil zal maken wanneer de persoon van wie je houdt op een mes balanceert.

En het gaat nooit weg, het is niet alsof je op een ochtend wakker wordt en merkt dat je genezen bent. Het is onverbiddelijk. Het is voor de rest van je leven bij je. Het beste waar je op kunt hopen, is dat de dagen waarop je jezelf bent, de dagen zijn die mensen zich herinneren.